Gudny Rosa Ingimarsdottir (1969- )

Gudny Rosa Ingimarsdottir is een IJslandse kunstenares die zich in België gevestigd heeft. Drie artistieke praktijken vallen op in haar werk: textiel, tekeningen en geschreven uitspraken. Telkens voelt men als een soort navelstreng de link met haar persoonlijke gevoelswereld. Nu kan men allicht van veel kunstenaars zeggen dat er een band is met hun gevoel, maar dan is het kunstwerk doorgaans de expressie van dat gevoel. Door een vervorming drukt een kunstenaar dan uit dat hij een gevoelsmatige relatie heeft met iets uit de werkelijkheid. Dit is afwezig bij Rosa (de Brusselse kunstwereld kent haar onder die benaming om zowel de moeilijke IJslandse naam als de ongewone voornaam te vermijden). Haar werken zijn dus letterlijk verlengstukken van haar gevoelsleven.

Haar teksten brengt ze aan op plaatsen waar doorgaans zinnen geschreven worden. Slogans vragen ook naar autoritaire plaatsen. Propaganda voor een ideologie is familie van de reclame voor koopwaar. Beide worden op onvermijdelijke plaatsen aangebracht. Dat doet Rosa precies niet. Ze zoekt onverwachte plaatsen of verdoezelt de tekst door druk behangpapier. Hierdoor krijgt de boodschap iets van een intiem toevertrouwsel. In Me too, I would like to save the World maakt het ‘ik ook’ dat haar betrokkenheid oprecht klinkt maar niet de holle slogan is van een wereldverbeteraar.

Haar tekeningen zijn vooral experimenten met patronen zonder dat het duidelijk is waarvan het modellen zijn. Haar tekeningen zijn een soort borduren met potlood of pen. Hier ligt ook de band met textiel werk. Het is duidelijk dat ze dit medium in eer herstelt en het geen vorm van vrouwelijke huisvlijt is. Textiel heeft een warmte. Het is weefbaar dus kunnen er structuren mee gemaakt worden. Precies in uitgerafelde toestand staat wol dicht bij de chaotische ervaring van de vele prikkels uit de buitenwereld. De draad van Ariadne belet niet dat men in een labyrint vertoeft. Wat te doen met een bol vol draden? Als beeldspraak is de metonymie hier aan het werk, het kunstwerk als de uitbreiding in de ruimte van haar gevoelswereld. Een pars pro toto van haarzelf.

© 2012, Willem Elias. All rights reserved. On republishing this article you must provide a link to the original article on www.belgischekunst.be.