Gauthier Hubert (1967- )

Gauthier Hubert is eveneens met de symbolische kracht van het beeld begaan. Of beter gezegd hij legt de factoren bloot die maken dat iets een symbool wordt. De Amerikaanse filosoof Charles Peirce, vader van de semiotiek, maakt een onderscheid tussen drie soorten tekens: een icoon, een index en een symbool. Een icoon is een teken dat lijkt op het onderwerp dat het voorstelt, bijvoorbeeld een portret. In het geval van de index is er een daadwerkelijk verband tussen het teken en het voorwerp waarnaar het verwijst, bijvoorbeeld een vingerafdruk die leidt naar diegene die de misdaad begaan heeft. Bij een symbool wordt een woord of een idee verbonden met een voorwerp, een situatie of een handeling waarmee het een soort betekenisvolle (semantische) band onderhoudt, bijvoorbeeld een roos die staat voor de liefde. In dit geval is het belangrijk voor ogen te houden dat symbolen sterk cultuurgebonden zijn. Die band is volledig willekeurig of gebaseerd op afspraken. Het is precies op dit kenmerk van het symbool dat Gauthier Hubert inspeelt. Kunstwerken zijn immers semi-symbolen. Het zijn tekens die betekenissen oproepen, zonder dat die al maatschappelijk aanvaard zijn. Het kleurgebruik bijvoorbeeld heeft een grote semi-symbolische waarde. In een vlag is dit kleurverschil een symbool voor een land, in een schilderij is dat maar half-en-half zo.

Gauthier Hubert maakt schilderijen zoals deze die in dit hoofdstuk beschreven staan. Hoewel hij een goed schilder is en het vak in ere houdt, beperkt hij zich niet tot het medium verf. Zoals velen van zijn postmoderne generatie vindt hij het kiezen tussen de verschillende media een overbodig probleem. Hij werkt multimediaal. Fotografie, video en installaties combineert hij met schilderijen. Niet zomaar als variaties op een thema, maar als een netwerk dat samen betekenissen produceert en zo tot een symbolische dimensie komt. Zijn uitgangspunt is dat iets op zichzelf niets betekent. Hij onderzoekt hoe beelden symbolisch opgeladen worden door hun relatie met andere beelden en teksten. Wat zou de christelijke kunst nog betekenen, mocht de Bijbel ineens compleet uit onze cultuur verdwijnen? Iets dat allicht niet voor morgen is, maar het geeft een goed idee van de belangrijke band tussen de twee hoofdcategorieën van communicatie: woord en beeld. Niet te scheiden en niet te verenigen. Boeiend dus. Dat houdt Gauthier Hubert bezig in zijn artistiek onderzoek.

Deze conceptuele dimensie van zijn beeldproductie maakt dat het geen flatteuze schilderkunst is. Enerzijds mag via Broodthaers een lijn getrokken worden naar het dadaïsme, waarin een maatschappelijke kritiek tot uiting komt. Zo bijvoorbeeld zijn kritiek op het Amerikaanse imperialisme. Anderzijds mag men aan diezelfde kunststroming refereren om de vragen die hij stelt aan de schilderkunst zelf, te situeren. Hij is bovendien heel begaan met de machtsmechanismen die woekeren in de wereld, deze van de kunst incluis.

© 2012, Willem Elias. All rights reserved. On republishing this article you must provide a link to the original article on www.belgischekunst.be.